De godin rust dus uit zoals Maria in het kraambed. De eerste twee drie nachten zijn dus rustdagen.

Stap voor stap, inademen, uitademen, troostende geur van de kruiden, verwelkomen visionen in onze dromen overdag en in de donkere nacht.

PERCHTENNÄCHTE

De dagen tussen de jaren dragen ook andere namen, zoals Tussennachten ZWISCHENNÄCHTE. Ondernachten UNTERNÄCHTE, Wolfsnachten WOLFSNÄCHTE, kromme dagen KRUMME TAGE of  de nachten van de Percht.

PERCHT is een godin uit de alpine regio en manifesteert zich in vele verhalen in het zuiden van Duitsland, Zwitserland en in Oostenrijk. In een brief klaagde een monnik (15e eeuw) over de ‘superstitio’ (bijgeloof) van de bevolking, dat de mensen tijdens de Raunächte voor de godin hun huis schoon maakten, versieren en eten voor haar klaar zetten. De kerk probeerde alles om de bevolking van dit bijgeloof de verlossen, de mensen van het oude geloof af te leiden. Betrouwbaar middel om macht te krijgen en te houden is het aanwakkeren van angst.

De winter in de Alpen en de noordelijke regio’s van Europa waren lang en hard. Veel mensen overleden door de kou of door honger. Deze natuurlijke krachten van buiten vertaalden de mensen naar het verhaal van de wilde jacht WILDE JAGD.

De wilde jacht symboliseert de moedergodin met haar kudde die tijdens de nachten door de dorpen trok. De kerk waarschuwde voor de gevaren die van haar uit gingen: verlies, roof, ziekte en de dood.

Echter zorgde de WILDE JACHT voor rust in de huizen en liefst ook voor veel kinderen over negen maanden. Het bakken van koekjes en andere zoetigheden moesten de wintergodin aanlokken voor de kinderenzegen.

In de kudde van de moedergodin waren wilde honden, geiten, hazen, varkens en reeën -allemaal symbolen ook voor vruchtbaarheid.

Rendieren spelen een grote rol in verschillende culturen rond deze tijd van het jaar. De Russische windergodin Rozhanitza is zelf een rendierkoe en bevalt in de winter van een dochter -omgeven door licht. Andrea Dechant wijst er op dat de kerstrendieren ook een link hebben naar de godin: mannelijke rendieren verliezen hun gewei tijdens de herfst, de vrouwelijke dieren pas tijdens het voorjaar. Dus zouden wij alle rendieren met gewei tijdens de kerstdagen als rendierkoeien RENTIERDAMEN moeten begroeten.

Mensen die niet bang waren voor de christelijke waarschuwingen en dreigingen heetten de godin welkom en vroegen om bescherming en haar zegen. Zij gingen naar buiten, dansten, riepen haar kracht aan of luisterden stil en zetten melk en brood voor hun huizen voor de wezens uit de andere wereld.

PERCHT draagt op sommige plekken de naam Beermoeder BÄRMUTTER. Dat hiermee niet alleen de berin, maar vooral de baarmoeder bedoeld wordt, ligt voor de hand.

PERCHT is de Barende van het licht dat steeds aan kracht toeneemt. Terwijl om ons heen nog steeds donkerheid en kou regeert. Daarom speelt zij een grote rol in het verhaal rond de heilige nachten: Zij voltrekt de overgang, de verandering van het oude naar het nieuwe jaar.